| Suchi's profileMy little homePhotosBlogLists |  Tools  Help |
My little homeอยากให้ที่นี่เป็นย้านหลังน้อยๆ เหนื่อยนักก็เข้ามาพัก เหงาก็ยังมีเพื่อน ท้อแท้ก็มีกำลังใจ...เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะ
An error occurred loading this module.
|
October 12 คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงคิดถึง...........ปู่ คิดถึง...........บ้าน คิดถึง..........สงขลา คิดถึง..........โรงเรียนวรนารีเฉลิม คิดถึง..........เพื่อนๆที่ร่วมผ่านอะไรมากมายกันมา คิดถึง..........เราคนเก่า คิดถึง.........คนที่คอยปลอบใจ คิดถึง.........คนที่เคยอยู่ข้างเรา สิ่งเหล่านี้ที่เราคิดถึงมันหายไปไหนหมด ไม่มีอีกแล้ว... วันนี้ร้องไห้อีกแล้ว ไม่รู้เป็นเพราะอะไร อยากได้สิ่งเหล่านี้คืนมาจัง มันเหงา มันเศร้า มันอ้างว้างนะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปยืนตรงไหน ทำไมเราต้องเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยเรย นานแล้วที่เราไม่ได้เข้ามาที่นี่ ....ผ่านเรื่องราวมามากมาย ....มีคนรอบกายมากมาย ....มีอะไรหลายๆอย่างที่ต้องทำ ...มีความเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่างเกิดขึ้น ...สุดท้ายก็ต้องกลับมาที่นี่ ....ที่เป็นเหมือนบ้านหลังน้อยๆ ...เราจะได้พัก หยุดคิด และปลดปล่อย ...ที่ๆอยากให้มีควาอบอุ่น ...หวังว่าจะมีคนปลอบใจ ...แต่ตอนนี้คงไม่มีใครอยู่แล้ว ...สิ่งที่หายไปมันช่างน่าใจหาย ...แต่เราก็ต้องทำใจรับมัน เอาเถอะ วันนึงก็จะทำใจได้เอง ยังไงเราก็คิดถึงทุกคนอยู่นะ สบายดี หวังว่าคงสบายดีกันนะ May 31 เปิดเทอมแล้ววันที่ 28 พ.ค. วันแรกของการเปิดเทอมปี 4
เดินในมหาลัยด้วยความแก่(ห้ามแซวว่ามีมานานแล้ว)
อันนี้ไม่ได้หมายถึงหน้าแก่ แต่หมายถึงอายุของการอยู่ในมหาลัยน่ะ
เดินไปไหนก็ไม่มีละรุ่นพี่ มองไปทางไหนก็มีแต่น้องๆอ่ะ
เริ่มเปิดเทอมวันแรกก็เครียดเรยอ่ะช้าน
ก็ไอ้วิชาแรกน่ะ ดันไปเรียนกะอาจารย์ที่ไม่เหมือนคนอื่นเค้า
แล้วอาจารย์ก็โหดอ่ะ ต้องอ่าน Text มาทุกอาทิตย์
อ่านหนังสือพิมพ์บ่อยๆ ห้ามเข้าสาย ห้ามใส่ชุดไปรเวท
ห้ามมีเสียงโทรศัพท์ ถ้าดังออกมาแม้แต่แอะเดียวก็เชิญออกไป
....และไม่ต้องกลับมาอีกเรย
แล้วก็ให้ทำป้ายชื่อด้วย เพราะมีคะแนน Participation
กรรมเวร เครียดเรยช้านนนน
เอาเถอะๆปีสุดท้ายละต้องสู้เต็มที่
ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงเธอ
ใจมันคอยบอกตัวเองอยู่เสมอ ว่าเธอนั้นเป็นสุขไปแล้ว ทุกครั้งที่ฉันนั้นเห็นภาพเธอ วันคืนเก่าๆ ก็กลับมาเสมอ มีแต่เธอที่จะไม่กลับมาแล้ว ยังมีอีกหลายสิ่ง ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที และมีอีกหลายอย่าง ที่ไม่เคยทำจนวันนี้ รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน จะพบกัน อีกได้ไหม หากฉันนั้นรู้ตัว ก็คงไม่มัวเก็บมาจนวันนี้ โอ้คนดีนั้นคงได้บอกไปแล้ว ยังมีอีกหลายสิ่ง ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที และมีอีกหลายอย่าง ที่ไม่เคยทำจนวันนี้ รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน จะพบกัน อีกได้ไหม ยังมีอีกหลายสิ่ง ที่ฉันยังไม่เคยพูดสักที และมีอีกหลายอย่าง ที่ไม่เคยทำจนวันนี้..... รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน จะพบกัน บอก..รัก.... รักเธอ ทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี อยากขอ.....ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึงเธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีแต่เธอดังความฝัน แล้วสักวันจะไปหา ชีวิตเราตั้งแต่เกิดมา ก็ยังไม่เคยรู้จักความรักจริงๆจังซักกะที
มันทำให้เราเกิดข้อสงสัยมากมาย ว่าความรักมันคืออะไรกันแน่
ใครหลายคนบอกว่าความรักมันทำให้เราตาบอด
บ้ างก็ว่าความรักทำให้โลกเป็นสีชมพู
บางทีความรักก็ทำให้คนไม่เป็นผู้เป็นคน
ยิ้มคนเดียวก็ได้.... ไม่หลับไม่นอนคุยแต่โทรศัพท์
บางครั้งความรักก็ทำให้ลืมเพื่อน เพื่อนที่ไม่เคยลืมคุณ
หรือความรักทำให้คนสวยข้น ทำมฃให้อารมณ์ดีได้ทั้งวัน
แต่คนไม่เคยมีความรักอย่างเรา ไม่เคยได้เห็นแง่มุมดีดีซักเท่าไหร่
เพราะเพื่อช้านแต่ละคนโดนความรักทำร้าย
บางคนเสียการเรียนเพราะมัน
บางคนร้องไห้จนโทรม
บงคนถึงขั้นล้มป่วย
แล้วเราควรจะทำไง
ควรที่จะอยากรู้จักกับมันและพยายามให้มันเป็นสีชมพู
หรือควรทำใจและเลิกคิดถึงมันซะ
เราก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อถึงเวลาคงรู้เอง
แต่อยากบอกเพื่อนๆทั้งหลายของเรา
เวลาที่แกมีความสุขก็เล่าให้เราฟังบ้าง
เวลาที่แกทุกข์ เราจะได้เข้าใจว่าอือ ที่แกทุกข์เพราะแกเคยสุขมากมาย
เพราะตอนนี้เราไม่เข้าใจพวกแกว่า ถ้าแกแฃอกหักทำไม่ฃต้องร้องไห้
และทำร้ายตัวเองกันอย่างนั้น
แต่ทั้งหมดที่พิมพ์มานี่ ไม่ได้บอกว่าเราไม่อยากรับฟังความทุกข์ของใคร
ใครๆก็คงรู้ว่าเราอยู่ข้างเพื่อนๆของเราได้เสมอ
แต่ถ้าคิดจาพูดเรื่องความรักกะเรา และเราไม่เข้าใจ
ก็คงต้องทำใจว่าเราคงไม่เข้าใจความรู้สึกของใครซักเท่าไหร่
สิ่งที่เรามีได้อย่างเดียวคือ... ความห่วงใยให้แก
เราพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างและซับน้ำตาให้เพื่อนเราเสมอ
แต่เราไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมต้องร้องไห้กะคนที่เค้าไม่ใช่ของเรา
และคนที่ไม่ได้มีดี คู่ควรกะแกเรย
เราคงเครียดไปแล้ว ไม่ได้จะกดดันหรือทำให้ใครไม่สบายใจนะ
ทุกอย่างก็เพราะความรักและเป็นห่วงทุกคนจ้า
เราเป็ห่วงแกจริงๆนะ และรักแกเสมอเรย
ยังไงก็สมหวังกะความรักและทุกเรื่องๆนะทุกคน
เป็นห่วงเพื่อนๆเสมอ
วันนี้ไว้แค่นี้ก่อนนะ คิดถึงทุกคนเรย
ปล.ไอ้นุ่น แฟนยักษ์ TAG แกอ่ะไว้ก่อนนะ
วันนี้เล่นที่ร้านมันหลายตังแล้ว
แล้วว่างๆจะมาตอบจ้า
May 20 ความผูกพันในที่สุดก็ฝึกงานเสร็จจนได้
เอ้อ....รู้สึกสบายใจจัง เหมือนยกภูเขาออกจากอกเรย
แต่วันศุกร์ที่ 18 วันสุดท้ายก็แอบเศร้า
พี่ๆเค้าน่ารักกันมากๆ เรยแอบรู้สึกผูกพัน แม้จะแค่เดือนเดียวเอง
สุดท้ายก็จบแบบดีดี ประทับใจมากมาย
แม้จะไม่ได้อะไรมากอย่างที่คิด
แต่สิ่งสำคัญที่ได้รับจากที่นี่ ก็คือความความประทับใจในความเป็นกันเอง สนุกสนาน ใจดีของพี่ๆนี่แหละ
และได้รับรู้บรรกาศการทำงาน วัฒนธรรมองค์กร และข้อควรคำนึงในการทำงานนี่แหละ
และได้รู้ว่าการนั่งเล่นเน็ตทั้งวันมันทำให้ตาแฉะมากๆ 55+
แล้วเพื่อนๆที่ฝึกงานเป็นไงกันบ้าง สนุกมั้ย เล่าให้ฟังบ้างนะ
เดี๋ยวก็เปิดเทอมแล้วเป็นพี่ใหญ่เต็มตัวแล้ว
อีกแค่ปีเดียวก็เรียนจบกันแล้วนะ สู้ๆนะทุกคน
ขอให้เทอมสุดท้ายของทุกคนสนุกมากๆ และเก็บเกี่ยวความสนุกในชีวิตนักศึกษาให้เต็มที่นะ
เราก็จะพยายามเก็บเยอะๆเหมือนกัน อิอิ
สู้ๆนะ คิดถึงเพื่อนๆจ้า
ช่วงนี้เรารู้สึกแย่อีกละ
เหงาๆ เศร้าๆไงก็ไม่รู้ สงสัยจะคิดมากอีกตามเคย
แต่เอาเถอะเดี๋ยวก็กลับบ้านละ
กลับมาคงดีขึ้น วันนี้ไปละ
โชคดีนะทุกคน
May 09 ฟ้าจรดทราย จากบทประพันธ์อมตะของ โสภาค สุวรรณ ถูกถ่ายทอดออกมา เป็นภาพอันตระการตาเป็นครั้งแรก ในรูปแบบละครเพลงสุด อลังการโดย ถกลเกียรติ วีรวรรณ และทีมผู้สร้าง บัลลังก์เมฆ เดอะมิวสิคัล และ ทวิภพ เดอะมิวสิคัล พบกับเรื่องราวความรักอันยิ่งใหญ่ที่เกิดขึ้น ณ อาณาจักรทะเล ทราย ท่ามกลางความร้อนระอุของสงครามชิงบังลังก์ ตื่นตาไป กับฉาก แสง เสียง สุดวิจิตร พรั่งพร้อมไปด้วยเสื้อผ้าเครื่องประดับอันหรูหรา ประณีต บทเพลงไพเราะมากมาย ระบำอาหรับ ที่แสนงดงาม แปลกตา และอบอวลไปด้วยมนต์เสน่ห์อันลึกลับของดินแดนทะเลทราย
มอส-ปฏิภาณ ปฐวีกานต์ เป็นทั้งทหารและหมอที่มีความเชี่ยวชาญ ภูมิใจในวัฒนธรรมของบ้านเกิดเมืองนอน ซื่อสัตย์และจงรักภักดีต่อ องค์อาเหม็ดยิ่งชีพ นัท มีเรีย เบนเนเดตตี้ รักศักดิ์ศรี และความเท่าเทียม เชื่อว่าผู้หญิงทุกคนมีคุณค่าไม่แพ้ผู้ชาย มีความเจ็บปวดในอดีตที่พ่อแม่เป็นคนต่างเชื้อชาติกัน เธอจึงถูกญาติๆรังเกียจ
แต่ชีวิตกลับต้องเผชิญกับ เหตุการณ์พลิกผันอย่างใหญ่หลวง วิทย์ AF1 เป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูงบ้าอำนาจ
ญาญ่า หญิง เอาแต่ใจตัวเอง รักแรงเกลียดแรง พร้อมจะทำลายทุกคนที่เข้ามาขวาง ความต้องการของตน ศรัณยู วงษ์กระจ่าง ปกครองบ้านเมืองด้วยความสงบสุข เคร่งครัด ด้วยกฏระเบียบ ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องแผ่นดินฮิลฟารา และชาวเมืองใด้ อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข ติดตามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ April 03 เล่าสู่กันฟังวันนี้ก็เป็นวันที่สองของการฝึกงานแล้วจ้า
วันแรกจะเป็นการปฐมนิเทศ
มีเด็กฝึกงาน 2 คนและพนักงานใหม่อีกเกือบสิบ
ก็คือจะมีการแนะนำพี่เลี้ยง แล้วก็มั CEO มาพูดถึงบริษัท
ก็เรยไม่ต้องทำไรอยู๋แตในห้องประชุม
ที่น่าเบื่อมาก เพราะเด็กฝึกงานอีกคนเค้าก็ไม่ค่อยพูด
ส่วนคนอื่นๆก็เป็นพี่ ที่จบแล้วเรยไม่กล้าคุยกะเค้า
แต่พี่ๆที่บริษัทที่มาเป็นพี่เลี้ยงอ่ะตลกดี น่ารักดี
ถึงจะเบื่อแต่ก็มีช่วงขำๆได้
ส่วนวันนี้ ที่ฝึกเป็นวันที่สองก็ซวยแต่เช้าเรย...
ก็คือวันนี้ออกช้ากว่าเมื่อวาน(เมื่อวานถึงเร็วไป15 นาที)
แต่วันนี้รถดันติด ก็เรยสายอยู่แล้ว แถมยังลงผิดป้ายอีก
เรยต้องนั่งรถ 3 ล้อกลับมา
แต่จริงที่นี่เค้าก็ไม่ค่อยซีเรียสอยู่แล้ว ปกติๆเค้าก็มาสายกัน
และวันนี้ก็ไม่ค่อยมีใครอยู่ออฟฟิศ เพราะมีสัมนาใหญ่ที่โรงแรมอโนมา
วันนี้พี่เค้าก็ให้งานเล็กๆน้อยๆมาเรื่อยๆ เช่นทำแฟ้มประวัติพนักงานใหม่
ให้โทรติดต่อหนังสือพิมพ์2-3 ฉบับ เพื่อถามราคาลงโฆษณาสมัครงาน
แล้วพี่แตง(พี่เลี้ยงเรา)ก็สอนส่งแฟ็กซ ถ่ายเอกสารจากเครื่องแฟ็ก
แล้วพี่อ๋อย(manager ฝ่ายเรา คือจริงๆฝ่ายเรามีสองคนเองคือ พี่แตงกะพี่อ๋อยนี่แหละ แหะๆ)
เค้าก็เอาหนังสือเรื่อง competency มาให้อ่าน ก็แก้เบื่อได้บ้าง
แล้วตอนไปกินข้าวพี่ๆก็พาไปเดินคลองสานด้วย ร้อนแต่ของก็สวยดีนะ
จบวันที่ว่างเปล่าแต่ก็ประทับใจ
เพราะพี่อ๋อยเค้าคงเห็นเราเบื่อๆ เค้าก็ปลอบใจว่าอาทิตย์เค้าจะให้งานเรา อย่าเพิ่งเบื่อ
อาทิตย์นี้ต้องปฐมนิเทศก่อน ต่ออีก2 วันน่ะ ให้แต่ละฝ่ายมาพูดถึงฝ่ายต่างๆในองค์กร
และอีกเรื่องก็ประทับใจ CEO ของบริษัท เค้าชื่อคุณสมเกียรติ ชินธรรมมิตร์
บังเอิญมากเรยแหละเค้าเป็นรุ่นพี่เรา
รุ่นพี่แบบตรงๆเลย เพราะเค้าจบจากธรรมศาสตร์ คณะเดียวกัน และสาขาเดียวกะเรา
ห้องเค้าจะอยู่แถวๆโต๊ะเรา แล้วก็แวะเข้ามาคุยกะเราด้วย
วันแรกที่เค้าเข้ามาคุยกะเราเราก็นึกว่าเป็นพนักงานธรรมดา แต่คุ้นหน้ามาก
มารู้ตอนหลังว่าเปน เจ้าของ และที่เราคุ้นหน้าค้าเพราะเราเห็นเค้าใน web ของบริษํท
แล้วเค้าก็ผ่านมาตอนที่เรากำลังดูอยู่ด้วย เราก็มะรู้เรื่องไรหรอก
แต่เค้าไปพูดในห้องปฐมนิเทศเรื่ององค์กร และพูดว่า บางคน(แล้วก็หันมาที่เรา)ได้ไปแอบดูมาแล้ว
เราก็แหะๆ ยิ้มๆ งงๆ แต่เค้าแบบว่าเป็นเจ้านายที่น่าประทับใจ ไม่ได้วางตัวเองอยู่สูง
คุยกะลูกน้องแบบง่ายๆ หรืออาจจะเป็นพราะองค์กรเล็ก รู้จักกันหมดก็มะรู้
เฮ้อพรุ่งนี้ มีปฐมนเศอีกละ หวังว่าคงไม่เบื่อ แล้วก็ไม่ง่วง แหะๆ
คิดถึงทุกคนเรยจ้า สู้ๆกันละกันนะ
|
||||||||||
|
|
